YABANCI ŞEHİR 

küçücük bir otogardı babamla ayak bastığım yer

yol aldığım caddelerde yurda giden yolda

beni oraya ulaştıran külüstür bir taksi….

şivesini ,giyimini,tipini yadırgadığım bir şöför….

sokaklar ağırlıklı taş parkeli ,sadece şehri ikiye bölen asfalt cadde….

evler,insanlar her şey farklı geldi ilk önce….

hele o yurt binası demir kapı ve üst katlara uzanan merdivenler….

kokusu bile farklıydı şehrin,yurdun ,insanların…

nasıl yani demiştim kendi kendime okula dönen köşede

iskelet spor salonu inşaatını gördüğümde!!!

mezuniyetimdede beni uğurlayanın o inşaat olacağını bilmeden…

her geçen gün alıştım ,taş yollara ,şiveye,insanlara

çok sevdim hatta içlerinden gerçek dostları

yurt odamı ,okul yolunu ,karını ,soğugunu…..

akşamları kalorifer üzerinde ısıtıp,arasına bisküvi ile

lezzet kattığımız ekmekleri unutamamacasına alıştım.

hayat arkadaşımı,geleceğimi yakaladığım bu şehirde…

hep hatırlayacağım özlemle anacağım dostlukları .

paylaşılan tek bir simidi ,ortak yaşanan heyecanları

sevgiyi ,ihaneti ,hayatın gerçeklerini….yaşamı öğrendim.

Çok sevdim,çok özledim……………

 keşke yine o otogara tekrar gitsem..aynı yollardan

aynı şöför  ,aynı hızla geçse….

aynı yılları özümseyerek doya doya tekrar yaşasam………

özlemim hafifler geçer belki….

kaybettikten sonra kıymeti anlaşılan dostluklar gibi…………

                                                            ÖZLEM (UĞUR ) ÖZKAN