| Küçük İstavrit | | | | | |
| | | | | | |
| Küçük istavrit yiyecek bir şey sanıp | | | |
| Hızla atıldı çapariye | | | | | |
| Önce müthiş bir acı duydu dudağında | | | |
| Gümbür gümbür oldu yüreği | | | | |
| Sonra hızla çekildi yukarıya | | | | |
| | | | | | | |
| Aslında hep merak etmişti | | | | |
| Denizlerin üstünü | | | | | |
| Neye benzerdi acep gökyüzü | | | | |
| Bir yanda büyük bir merak | | | | |
| Bir yanda ölüm korkusu | | | | |
| | | | | | | |
| "Dudağı yarıklar" denir, şanslıdır onlar | | | |
| Hani görüp de gökyüzünü, insanı | | | |
| Oltadan son anda kurtulanlar | | | | |
| Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu | |
| Küçük istavrit anladı yolun sonu | | | |
| | | | | | | |
| Koca denizlere sığmazdı yüreği | | | |
| Oysa şimdi yüzerken | | | | |
| Küçücük yeşil leğende | | | | |
| Cansız uzanıvermiş dostlarına | | | |
| Değiyordu minik yüzgeci | | | | |
| | | | | | | |
| İnsanlar gelip geçtiler önünden | | | |
| Bir kedi yalanarak baktı gökyüzünün içine | | |
| Yavaşça karardı dünya | | | | |
| Başı da dönüyordu | | | | | |
| Son bir kez düşündü derin maviyi | | | |
| Beyaz mercanı bir de yeşil yosunu | | | |
| | | | | | | |
| İşte tam o anda eğilip aldım onu | | | |
| Yürüdüm deniz kenarına | | | | |
| Bir öpücük kondurdum başına | | | | |
| İki damla gözyaşından ibaret | | | | |
| Sade bir törenle saldım denizin sularına | | | |
| | | | | | | |
| Bir an öylece baka-kaldı | | | | |
| Sonra sevinçle dibe daldı | | | | |
| Gitti, tüm kederimi söküp atarak | | | |
| Teşekkürü de ihmal etmemişti | | | | |
| Birkaç değerli pulunu elime avuçlarıma bırakarak | | |
| | | | | | | |
| Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme | | | |
| Sorar gibiydiler neden yaptın bunu niye | | | |
| "Bir gün dedim bulursam kendimi | | | |
| Yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz | | |
| Son ana kadar hep bir umudum olsun diye | | |
| | | | | | | |
| | | Serdar SIRALAR | | | |
| | | | | | | |
| Umut üzerine yazılmış olan bu küçük hikaye herzaman panomda, bilgisayarımda bulunmakta. |
| Yeni bir yıla girerken, mutsuzluğun ve umutsuzluğun arttığını düşündüğüm ülkemin insanları |
| için bu hikayeyi sizlerle paylaşmak istedim.Umudumuzu, inancımızı ve güvenimizi yitirmemek |
| Üzere.Gerçekten, hangimizin yarına çıkmaya garantisi var.Hayatımızda bir dakika sonra olacakları |
| hangimiz biliyoruz.Yani; Ölüm denen bir gerçek varken ve ansınızın geliyorken hesaplar yapmaktayız. |
| Gece başımızı yastığa koyduğumuzda, belki hayaller kurar belki yarın için planlar yaparız. |
| Neden? Var mı bir garantimiz? Yok tabi… Ama bu umuttur…. | |
| İnanç, güven, umut… | | | | | |
| İnanmak, başarmanın yarısıdır. | | | | |
| Güveneceğiniz kişilerle olun ve etrafınıza güven verin. | | |
| Asla umudunuzu kaybetmeyin, umutsuzluğa kapılmayın.. | |
| Yeni yılda Bu üçünü yanınızdan ayırmamanız dileğiyle Mutlu Yıllar |
| | | | | | | |
| | | | | Mete KARAMANLILAR |