BENİM HİKAYEM

Düşmüştü yolumuz Afyon’a

Güz rüzgarları yaprakları savururken

Sırtımızda inceden elbiseler

Gün batmaya yakındı

İndiğimizde otobüsten

Yabancı gözlerle bakarken sağa sola

Yürüyorduk adım adım Konya yoluna

Bir yandan da üşüyorduk hafiften

Sora sora bulduk otel Gümüş’ü

Pek heyecanlıydı ilk gecemiz

Biraz da yorgun

Hemen dalmıştık uykuya

Ertesi gün yapılacak çok iş olmalı

Önce okulu bulup kayıt olmalı

Sabah ilk iş okul bulundu

Okulun önünde kuyruk olundu

Kayıt olurken tanışmıştık Halime ile

Sonra Adanalı Adnan ve Sabri

Ev aramıştık sokak sokak

En çok duyduğumuz cümleydi

 “Öğrenciye ev yok “ demek

Günlerce pinekledik otel köşelerinde

Günlerimiz geçti zafer kahvesinde

Orada tanıdım dadaş Hüseyin’i de

Vizeler finaller akıp gidiyordu

Kış mevsimi de çok soğuk geçiyordu

Yollar kapanmıştı kardan

Valiz dolusu mektup geliyordu sıladan

Hep kış sürecek değildi ya

Çiçek açmıştı badem ağaçları

Gelip çatmıştı yarıyıl tatili

Tatil dönüşü tatlı heyecan

Artık yalnız değildik

Gurup bile kurmuştuk

Sonra taşıdık okulu Şuhut yoluna

Bol bol dolaştık kiraz bahçelerinde

Her günümüz tatlı bir anı

O yıllarda tanımıştım rahmetli Osman’ı

Meydan oğlu iş hanı sakiniydik

Kurmuştuk bile Affetmez sporu

Maçlarımız çok çetin geçerdi

Dostluklarımızı perçinlerdi

Üçüncü sınıfta taşındım yurda

Yeni dostlar buldum cafe kristalde

Günler su gibi akarken

Bakmışım bitivermiş okul yılları

Dostlukların izi kazınmış kalbime

Taşıdık o sevinçleri 3 ekime

   Bayram YANDIM